"Saai? Waarom saai? Dan wil niemand het lezen!" Zegt Nala boos aan de schrijver. "Fijn..." Zegt de schrijver sarkastisch.
Nala was een meisje als ieder ander, niet wetend dat haar gewone leventje zou verstoord worden. "Dat is beter" Zegt ze blij. De schrijver mopperd.
Nala ging zoals elk gewoon meisje naar school. Ze slenterde de klas binnen en ging sloom aan haar bank zitten. Ze wachtte tot de leerkracht zou zeuren: "Stil zijn en agenda uithalen." Maar de leerkracht zeurde alleen dat ze stil moesten zijn. "Goed, misschien hebben jullie het al gemerkt, maar we hebben een nieuwe leerlinge, kom maar naar voren Nily." Zeurde de leerkracht.
"Nily? Waarom Nily? Kon je geen andere naam verzinnen, zoals Anne, of Hanne of Lina of zo? Die lijkt toch op de mijne?" Vraagt Nala aan de schrijfster.
"Dat is de bedoeling." Zegt de schrijver koel.
De stappen van Nily maakten geen geluid. Ze droeg daarom ook blinkende dure leren schoenen. Ook droeg ze een lange rok die volledig zwart was en een witte blouse. Haar haren waren met een flinke pak dure gel bewerkt zodat die helemaal plat was. Datzelfde lange haar zat in een mooie staart. Maar wat het meest opviel, was dat Nily op Nala leek. Daarom k...
"Hoor eens, hoor eens! Hoezo op mij lijken?" Vraagt Nala boos
"Dat zou ik ook wel eens willen weten!" Moedigd Nily haar aan.
De schrijver negeert ze en schrijft verder.
Daarom keek iedereen van Nily naar Nala. Nily had dezelfde felgroene ogen en bruin haar. Ze had precies hetzelfde haar, alleen was het haar van Nala krulliger dan dat van Nily.
"Zijn jullie zusjes?" Vroeg de leerkracht aan Nily en Nala.
"Vrijwel onmogelijk, ik kom uit een weeshuis." Zei Nily plechtig.
Daarna lacht de hele klas. Zelf de leerkracht kon ze niet stil krijgen. Pas als de leerkracht van de andere klas binnenkwam om te zeggen dat het te luid gaat, stopten ze met lachen. Nily had een vragende blik in haar ogen.
"Nala komt ook uit het weeshuis." Vertelde de meester aan Nily.
"Is dat grappig?" Vroeg Nily aan de meester.
"Nee" Antwoorde hij simpelweg.
Nily kreeg de opdracht om zich voor te stellen.
"Ik ben dus Nily, ik kom uit een weeshuis. Ik ben nog maar net geadopteerd door mijn nieuwe ouders. Mijn hobby's zijn: naar muziek luisteren, met de gsm werken en chatten. Dat was het zo een beetje." Vertelde ze.
Nily had precies dezelfde hobby's als Nala!
"Wat wil je daarmee zeggen?" Vraagt Nala aan de schrijver
De schrijver negeerd haar weer.
In de speeltijd kwam Nily naar Nala toe.
"In welk weeshuis zat je?" Vroeg ze aan haar.
"Dat van Brugge." Zei Nala verveeld.
"Brugge? ik ook!" Riep Nily.
"mmm"
"Gaan we morgenmiddag eens naar het weeshuis. Misschien zijn we inderdaad zusjes!"
"Mij best, maar mijn ouders zijn niet thuis om ons te voeren."
"De mijne ook niet."
"Goed, dan gaat het niet door"
"We kunnen toch met de trein gaan, ik wil zeker weten of ik je zusje of niet kan noemen."
"mmm"
Dddddddddrrrrrrrrrrrrrrrrrrrrrrrrrrrrrrrrrrrriiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiinnnnnnnnnnnnnnnnnnnggggggggggggggggggg
Zo volgden ze de lessen verder, en de volgende dag vertrokken ze met de trein naar het weeshuis.
"Ja, Ah! Nily! Je bent al terug. Wie is dat?" Vroeg de dame van het weeshuis.
"Iemand die mijn zus kan zijn, kan je even kijken op 'Nala Feerfedther'?" Vertelde Nily.
De vrouw rommelde in een paar papieren en had Nalas dossier in handen.
"Ze is inderdaad jou zus, tweelingzus." Zei de vrouw afwezig
"Tweelingzus? Nu ga je te ver!" Zegt Nala aan de schrijfster
"Nee, tweelingzussen zijn cool!" Antwoord de schrijver
"En hier nog een tweelingbroer. Naelo." Zei de vrouw nog even afwezig.
"Tweelingbroer? een drieling of zo iets?" vraagt Nily aan de schrijver.
"Jep" Antwoord de schrijver.
"Kunnen we hem zien?" Vroeg Nala aan de vrouw.
De vrouw begeleidde hen naar een magere jongen met oude kleren aan. Hij had diezelfde bruine haren, maar een ander gezicht en grijze ogen. Ze praatten met hem en ze merkten dat hij een erg sympathieke broer was. Elke week gingen ze hem bezoeken, tot Nala en Nily zelf door hun 'ouders' in het weeshuis terechtkomen. Nily's ouders vinden haar een last omdat ze hun carrière verpest word en Nalas ouders waren omgekomen in een verkeersongeluk. Zo zaten ze daar 5 jaar en gingen nog altijd naar dezelfde scholen. Toen kwam een vrouw en adopteerde de kinderen. De vrouw woonde op een oud boerderijtje en zo sliepen ze op de zolder. De vrouw had nog een zoon en die sliep aan de linkerkant van de zolder. De meisjes sliepen aan de rechterkant. Tussen de 2 kanten stond een muur. Ze leefden nog lang en gelukkig.
"mmm, is niet 1 van de gasten van het weeshuis een moordenaar ofzo?" Vraagt Naelo
De 2 meisjes zuchten verveeld.
EINDE!
------------------------------------------------------------------------------
De dreiging van donderende kannonnen.
Met al die gemene spionnen.
Bloed van soldaten liggen op de velden.
Dat waren echte helden.
Maar waarvoor?
"Ik zal het land verdedigen" Dat is wat 1 van hen zwoor.
Waarom deze verschrikkelijke strijd?
Voor vrijheid?
Vrijheid en oorlog, die passen niet.
Dat alles voor een grondgebied.
Grenzen geven alleen maar ellende.
Dat weet alleen de bekende.
Oorlog is een bloedbad.
Nou fantastisch leidertjes, proficiat.
Kunnen jullie het niet bijleggen,
en de grenzen opzeggen?
Waar draait het om? Is het alleen maar geld en macht?
Is dit een mensenjacht?
Dit is verschrikkelijk. Oorlog.
het verschrikkelijkste ooit
-------------------------------------------------------------------------------
Magie, een paar toverwoorden en die ander,
is plots een salamander
Magie, een paar toverwoorden en die kat,
is veranderd in een pad
Magie, een paar toverwoorden en die bandiet,
heeft plots liefdesverdriet
Magie, een paar toverwoorden en weg is dat zinloos geweld,
iedereen heeft nu genoeg geld.
Maar de echte magie, dat is geen toverspreuk of erge jeuk.
Echte magie, zit in je hart. Echte magie, is niet hard.
Echte magie, is liefde, vriendschap of medeleven. Of gewoon eens iemand vergeven
dat is duizendmaal beter dan die flauwe hocus pocus.
Echte magie, zit in een kus.
------------------------------------------------------------------------------
Tijd
Een mystirieus iets, tijd
dat kent men al van de oertijd
seconden zijn verleden,
net als alle moeilijkheden.
Verander het verleden nooit.
anders is het nooit voltooid.
Wie of wat is tijd?
iedereen steld die vraag, de hele mensheid.
Tijd is mystirieus, onvoorspelbaar.
het antwoord is onbereikbaar.
------------------------------------------------------------------------------
De klas 4d
Vervolg van: Het huis van Dracula
Jaqirda, een meisje met bruin haar en groene ogen. Ze ging gekleed als iedereen in de klas. Jeans volgens de mode (in dit geval gescheurd) en een felgele t-shirt. Ze was 15. Binnen een week werd ze 16.
Jaqirda liep met een veel te zware boekentas naar school. Auto's flitsten voorbij. Veel te vlug dan aards was eigenlijk. Toen ze aankwam, was er geen kat. Behalve leerkrachten. Die gingen dreigend rond haar staan. Ze namen haar allemaal vast en trokken. Jaqirda zag haar lichaam opgegeten worden door de beesten. Hoe kon ze eigenlijk zien? Haar oogbollen waren nog intact. De leerkracht Nederlands pakte de ogen en at ze op. Jaqirda gilde, en werd met een ijselijke schreeuw wakker.
Jaqirda baadde in het zweet. Ze hoorde haar kleine broertje krijsen, en voor ze het wist, stond het hele gezin in haar deurgat.
Haar vader, Gerard die postbode was stond achter haar moeder. Die Dana noemde en die was policieagente. Ze had even vrij vanwege zwangersschapsverlof. Jaqirda had net een nieuw broertje gekregen. Het kleintje krijste en moeder probeerde hem te sussen. Vader staarde haar aan. Tot moeder het kleintje stil gekregen had door een melkflesje in zijn mondje te steken.
"Wat is er?" Vroeg vader angstig.
"Niets... gewoon een nachtmerrie. Ga maar weer slapen." Antwoordde Jaqirda koel.
"Is er echt niets...?" Begon moeder.
"Nee, ik ben geen kleuter!" Zei Jaqirda boos.
Toen gingen ze weg. Jaqirda deed de deur toe. Ze kon niet meer slapen. Hoe laat was het? 04.00 las Jaqirda op de wekker. Ze probeerde te slapen. Toen dat niet lukte, ging Jaqirda naar beneden en zette zachtjes de Tv aan. Het waren zo een saaie programma's dat Jaqirda automatisch in slaap viel. En toen ze wakker werd, was ze de droom alweer vergeten. Ze wist alleen nog dat het een nachtmerrie was. Toen keek ze weer Tv. Dit keer interessant. Toen ze zag dat ze naar school moest, zuchtte ze uitgebreid. Dan nam haar jas en rugzak en ging naar buiten. Ze stapte op haar fiets en reed het hele eind naar school. Het voelde alsof ze zichzelf opsloot in een gevangenis als ze de schoolpoort dichtdeed. Ze rende naar haar vriendinnen.
"Hoy allemaal!" Riep ze.
"Hey Jaq." Riepen ze in koor.
"Ze" waren Sita en Nalina.
Sita noemden ze: "Si". Want ze was een Spaanse van afkomst, en was ook slim, onhandig en een echte computerfreak. Ook boeken waren niet weg te denken uit haar leven. Nalina noemden ze "Lina(tje)." Een hippe meid die elke week moest strafschrijven. Ze vergat namelijk veel en studeerde niet, was erg slordig en kende veel scheldwoorden.
"Hoe gaat het met jou?" Vroeg Si.
"Na, zoals alsan." Zei Jaqirda licht dialectisch.
"Das cool om te horn." Zei Lina dialectisch.
Si hoestte droog.
"Wat ebben we?" Vroeg Jaqira aan Si, die het lessenrooster uit haar hoofd kende.
"Eerst hebben we de les over Frans, dan is het Nederlands, dan is er een pauze,..." Kakelde Si. Jaqirda luisterde al niet meer.
De bel ging. De leerkracht Frans had rood haar en die vreemde blik van haar was niet te ontwijken. Die had iets griezeligs.
Als het gekakel van Frans over was. Met andere woorden, als het lesuur voorbij was, riep de leerkracht Frans Lasa bij haar. Lasa was een half- Franse. Haar oma was ten minste Frans. Lasa was altijd zo trots dat ze zo goed Frans kon, en was het lievelingetje bij de leerkrachte Frans. Er klonk een ijselijke gil, die van Lasa. Alle leerlingen liepen naar de plaats waar ze hen het laatst hadden gezien.
Het joeg hen allen schrik aan. Op 1 of andere reden was ze bang geworden van de leerkrachte Nederlands. Natuurlijk kwam dat door die droom. Maar, de leerkracht was verschrikkelijk bleek. Na de les werd Jaqira geroepen door de leerkracht. Ze rilde. De leerkracht nam haar mee naar een bezemkast, deed de deur op slot en slikte de sleutel door. Ze kon niets uitbrengen.
"Klaar voor het eeuwige leven?" Vroeg de leerkracht.
Jaqira beukte tegen de deur.
Ze kon nog steeds niets uitbrengen.
Op dat moment kwam de leerkracht dichter bij haar nek, alsof hij haar wou kussen. Ze zette enkele stappen achteruit, maar toen voelde ze 2 prikken in haar nek.Ze gilde en gaf de leerkracht vampier een slag in zijn gezicht. En hij sloeg haar dood. Daarna was het donker. Ze liep door een donkere tunnel, aan het einde een wit licht. Ze stapte naar het licht toe, ze was even verblind en kreeg een duw, ze viel duizenden kilometers terug naar de aarde, tot ze weer in haar lichaam zat.
Ze was een vampier. En ze kon vast niet tegen het licht. Het was er erg donker in de kast .ze nam het pak dat er lag. Ze scheurde het open. Een lange cape met kraag en zwarte kleren, een zonnebril, een zwarte parasol en tandenborstel?? Ze kleedde zich met het juiste. Ze wachtte en wachtte tot de zon onderging, als dat gebeurde, sloeg ze op de muur en die brak vrijwel onmiddellijk.
Ze vluchtte naar het kerkhof. Daar zag ze haar hele klas. Klas 4d. Anna was een meisje met roste haren, die was een heks geworden. Kon je overduidelijk zien. Ze droeg een zwarte jurk en heksenhoek. In haar hand, zag je overduidelijk een lange, gekromde staf met een zwart amulet bovenaan. Si was zombie geworden en Lina was een geest. Jaqirda moest nu nog meer kotsen van Si. Cédric, een geschifte jongen die ooit eens moest dubbelen was geraamte geworden.Rens gromde. Zijn beharing was erg sterk toegenomen. Je kon echt al raden dat hij weerwolf was geworden. Het veel te kleine klasje was nooit meer sterfelijk. Zeg maar ondood.
Anna stierf op de brandstapel. 18 mei. Beschuldigd wegens hekserij.
Si stierf doordat haar hoofd er werd afgeslagen door 1 van de angstige boeren.
Lina stierf doordat een geestenjager haar geest verbande naar het hiernamaals.
Cédric stierf door een stom ongelukje. Hij viel en brak zijn been. Daarna konden de woedende boeren hem afmaken.
Rens werd ook gedood door kwade boeren. Gedood door een zilveren hark.
En Jaqirda? Die werd bijna gedood. Ze vluchtte naar Transalvianië en leefde in het huis van Dracula verder.
Einde
-------------------------------------------------------------------------------
De lijdensweg
Ik zweef tussen drie werelden,
die van ontspanning, die van werk en die van mij
Ik neem nu één van mijn pennen
en schrijf: "Kon ik maar beginnen met een schone lei"
Thuis, een hoop kabaal, geen tijd voor mij. Het is niet mogelijk om te studeren.
Op school, alleen geklaag. Van iedereen. Zelf van leerkrachten
Ik word er gek van. Zo kan geen mens het leren.
Waar moet ik naartoe met mijn klachten?
Ik hoop dat het stopt voor ik te veel lijd.
Maar hoop is in het verschiet. Vergis je niet.
Het is slechts een kwestie van tijd.
-----------------------------------------------------------------------------
25 december, een heerlijke dag
net als alle andere mensen begin ik die met een lach.
Grote sparrebomen staan in de huizen
Studenten hopen op geen buizen
Kerstmannen lopen over straten
nou ja, ik kan het gewoon niet laten
Kleine kindjes gillen,
maar ik sta te rillen.
Witte koude sneeuw dwarrelt in mijn nek.
Is dat niet gek?
Een witte kerst, als in een sprookje
De zon legt hier het loodje.
Witte koude sneeuw vult mijn hart
------------------------------------------------------------------------------
Er was eens een kat. Die heette Raimy. Ze was wit, op enkele zwarte strepen op haar rug na. Ze had enkele jaren geleden een fijn baasje. Maar Rita was enkele jaren geleden verongelukt. Dus gooiden de ouders van Rita, Raimy op straat.
Raimy snuffelde aan vuilbakken. Eindelijk! De geur van vis drong in haar neusgaten door. Het kwam uit een vuilnisbak. Raimy probeerde die om te duwen en nog eens, en nog eens. Het lukte natuurlijk niet. Tot ze met al haar gewicht tegen de vuilnisbak duwde, viel hij om. Een luid gedaver vulde de straten. Raimy snuffelde in de vuilnisbak. Maar het deksel van de vuilnisbak kwam tegen een auto terecht en zijn alarm ging af. Verschrikt door het geluid, liep Raimy weg. Nu had ze toch niets te eten. "Ik heb een hondeleven." Dacht ze. Ze ging op een stapeltje oude muffige kranten liggen. Raimy had al 4 kattelevens verspild aan doodhongeren, en 3 doordat ze onder een auto kwam. En dan nog 1 doordat ze tegen de muur gegooid werd door een man waarvan ze de vuilnisbakken omgooide. Dit keer zou het voorbij zijn. Ze deed haar oogjes dicht en rustte.
Toen voelde ze dat ze opgenomen werd aan haar staart. Ze briesde en klauwde. Een man stak haar in een doos. Raimy voelde de doos bewegen. Waarschijnlijk zat ze in een auto. Even later werd de doos weer opgepakt. Raimy probeerde door de doos te snijden, maar haar klauwen kwamen vast te zitten. Ze hoorde de man praten in mensentaal. Daar begreep ze niets van. Even later hoorde ze een deur dichtslaan en de doos werd geopend. Raimy probeerde haar klauwen van de doos los te haken. De man trok Raimy uit de doos en keek hem walgend aan. Het volgende moment werd Raimy in een klein kooitje gestoken. Af en toe kwamen er mensen kijken, maar niemand kwam Raimy ooit halen.
Raimy stierf haar laatste leven achter slot en grendel. Gewoon, omdat ze ongelukkig was.
Ze zag een mooi wit licht en was eindelijk weer samen met Rita.
Einde
-------------------------------------------------------------------------------
Pieter was een jongen, gewoon een jongen, hij was niet sterker of slimmer als andere kinderen. Pieter had blond haar, groene ogen en droeg vaak jeans met een gele t-shirt en als het koud was deed hij daar een donkerblauwe trui over. Pieter was een echte boekenwurm. Hij ging elke week naar de bibliotheek. In zijn vrije tijd las en schreef hij. Hij keek geen TV of had geen computer. Hij las en typte verhalen op zijn typmachine. Ze hadden thuis niet eens een TV of computer, en ze hadden geen zin om dat in huis te halen.
Op een dag zat Pieter eens te snuffelen in de bibliotheek. Hij vond niets. Hij had alle kinderleesboeken uitgelezen. En bij de volwassenenafdeling mocht hij nog niet komen. Hij ging naar de bibliotheekkaresse.
Het was een dikke gezellige vrouw die ook veel van lezen hield.
"Alles uitgelezen?" Vroeg ze.
"Ja, weet u nog iets."
"Nee, eigenlijk niet."
Dus ging Pieter zonder boek naar huis, plots greep iemand hem bij de schouder en trok hem in een verlaten steegje.
"Wie bent u?" Vroeg Pieter
"Wie ik ben, doet er niet toe, wat ik je zal geven, doet er wel toe."
Hij gaf Pieter een zak en liep vlug weg.
"Wacht, wat is dit?" Riep Pieter.
Hij was al ver uit het zicht. Pieter haalde het uit. Een boek!
"Het Nimfenboek" Pronkte er met gouden letters aan de omslag.
"Ga ik thuis eens lezen." Zei Pieter blij en liep naar huis.
Als hij thuis was, ging Pieter naar boven en zette zich in zijn leeshoekje. Hij klapte het boek open. Er stond een té kort sprookje.
Op een dag verveelde de grote schepper zich en hij ging naar de nimfen op aard.
Hij wou iets doen voor hen, maar zij zeiden dat alles in orde was. Hij werd boos. Hij was de grote schepper, als hij iets wou doen voor hen, deed hij dat ook. Hij bedreigde de nimfen en die vroegen of hij het nimfenboek wou schrijven. Hij deed dat. Ze beheksten het boek en gaven het dan terug aan de schrijver. De god wou het eens herlezen, en plots, werd hij het verhaal. Het boek kwam weer op de aarde terecht, en daar werd het bijgewerkt door enkele schrijvers die dan ook het verhaal zelf werden.
Beste lezer, als u een schrijver bent, gooi dit verhaal dan weg want het is vervloekt voor alle schrijvers. U bent gewaarschuwd
Wat zielig. Hij klapte het boek open. En zag een horde tekst staan. Als hij bij een lege bladzijde kwam, kwam er langzaamaan een spiraal. Pieter begreep dit niet. Hij wilde eraan komen, maar dan trok er een soort onzichtbare kracht aan zijn arm, en voor hij het wist was hij ook het verhaal zelf. Het boek plofte op de grond.
Pieter landde op de grond. Het was een simpel dorpje dat er stond. Plots verschenen 3 bloedmooie vrouwen met blauwe haren en blauwe jurken.
"Wie is onze gast?
Wie zijn leven nu is belast?" Zeiden ze in koor
"Wie zijn jullie?" Vroeg Pieter panikerig.
"Jij malle jongen,
wij zijn de nimfen die zongen.
Had het boek niet gewaarschuwd voor jou soort?
Ah, ga nu maar naar het noord.
Je kan hier alleen wegkomen als het boek op is.
Dan, dan komt de sis."
"Welke sis?" Vroeg Pieter bang
"Welk dier sist
en zit in onze kist?" Vroegen zij terug aan Pieter en verdwenen.
Pieter begreep het niet.
"Ze bedoelen dat je zoveel mogelijk spannende dingen moet doen, zodat het boek ten einde loopt." Zei een man verveeld.
Pieter durfde niet. Toch deed hij het. Zijn moed groeide en ook zijn avonturen. Dankzij hem liep het boek ten einde.
De duivelse nimfen waren verslagen.
En Pieter schreef nu beter dan ooit.
Einde
-------------------------------------------------------------------------------
Aggy was een gewoon meisje van 16 jaar oud. Ze wist niet dat ze per ongeluk op een fuif in de meisjestoiletten iets zou zien dat ze helemaal niet wou zien.
"Hé, Aggy, jij komt ook naar de fuif zaterdag hé?" zei Seliva. Seliva was de beste vriendin van Aggy, maar ze zei altijd: "hé"
"Tuurlijk. Heb eindelijk toestemming gekregen." Zei Aggy.
"Hé, wat cool! Het stikt er van de mooie jongens." Lachtte Seliva.
"Vetgaaf!" zei Aggy luid en deed het cool-teken.
Zaterdag voor de spiegel
Ze zag haar haren warrig op haar hoofd staan en haar blauwgroene ogen zochten een kam. Ze zette een kam in haar haar en zocht coole discokleren. Vanavond zou ze feesten en fuiven en jongens versieren. Ze keek er al naar uit.
Een uurtje later belde Seliva aan. Aggy staakte haar pogingen om haarzelf er cooler te laten uitzien en deed open.
"Hé, Aggy! Hé Partytime! Zei Seliva blij.
Aggy zou nog gek worden van haar "hé's"
"Goed, ik haal even mijn fiets." Zei Aggy.
"Hé, niet nodig hoor, mijn ma brengt ons en komt ons dan afhalen." Zei Seliva weer blij.
"Je meent het toch niet." Zei Aggy gekwordend van het woord "hé"
Aggy deed haar buideltasje aan en ging in de muffige auto.
Seliva's moeder was net als haar dochter. Zij zei dan wel niet steeds "hé", maar steeds: "mooi".
"Mooi, stap maar in." Zei Seliva's moeder vriendelijk.
Ze reden en reden. Aggy zou echt bezwijken onder de woordjes "hé" en "mooi"
Als ze aankwamen klom Aggy als eerste uit de auto.
"Mooi, we zijn er, veel plezier meisjes."
"Hé doei mam!
"Dank u dat u ons wou brengen"
"Dat was erg mooi dat je dat zei, mooi, ik ga dan maar weer eens."
Aggy ging het gebouw binnen. Er was een vette beat en iedereen was in goede sfeer.
Aggy moest van haar moeder altijd haar glas bijhouden. Waarom wou ze niet zeggen.
Seliva was zoals bij elke fuif nergens te bekennen. Maar als Aggy ze dan terugvond was ze ofwel heel erg dronken, ofwel in slaap, ofwel had ze een kater.
"Excuseer juffrouw, mag ik deze dans van u?" Vroeg een knappe jongen aan haar.
De jongen had bruin haar, en zag er erg stoer uit en tergelijkertijd erg knap.
"Met alle genoegen." Zei Aggy vleiend. Terwijl ze dansten, probeerde de jongen meer te weten te komen over Aggy.
"Wat is je naam?"
"Aggy Roosveldt. Hoe noem jij?"
"Diego Janssens"
"Diego? Dat is een rare naam."
"Weet ik, ik had liever een andere gehad."
Nadat ze goed gedanst hadden, had Aggy een reuzendorst. Ze bestelde een hoop colatjes en dronk die 1 voor 1 op. Daarna moest ze even naar het toilet. Seliva was zat in het toilet te roken met enkele andere meisjes en had een wazige blik.
"Seliva, je zou stoppen!" Beet Aggy haar toe
"Hé, datz heb ik nooit gezzegdd." Zei Seliva dronken.
"Jawel, je hebt gezegd dat je zou stoppen met roken!" Beet Aggy haar weer toe
"Hé, je moet mijn neuzz er niet afbijten. Hé, en trouwenzz, ddit izz geen roken, ddit i
blowen." kakelde Seliva. Aggy had nog nooit van blowen gehoord. Seliva had dat waarschijnlijk uitgevonden.
"Geef die sigaret hier." Beval Aggy.
Plots begon Seliva luid te lachen
"Hé, ddit izz geen
igaret, ddit izz een joint." lachte ze met tranen in de ogenAggy wist wel wat een joint was. En ze was erg boos op Seliva dat ze het innam.
"Geef hier." Beval Aggy weer
" Hé joch, je moet er maar
zelf een kopen, ddie ddingen ijn harttikke dduur." Zei Saliva. Aggy ging naar het wc en liep dan onmiddelijk naar de bar. "Ja?" Vroeg het meisje aan de bar
"Ze roken joints in de meisjeswc's!" Zei Aggy panikerig.
Het meisje kwam van achter de bar vandaan. Ze had zwart haar en was groot van postuur. Aggy schatte haar 18 jaar. Ze liep naar de meisjeswc's. Ze zei ook dat Aggy buiten moest blijven."Ze ontkennen het. Ik bel de politie." Zei het meisje. Het meisje kreeg plots een klap van een stoel. Ze verloor het bewustijn en zakte in elkaar.
Het was Diego.
"Wat doe je nou?" Riep Aggy.
Op dat moment kreeg ze een harde klap in de maag. Ook zij verloor het bewustzijn.
Toen ze weer bij bewustzijn kwam, lag ze in een klein hoekje. Ze stond recht. Het was een soort plantenkwekerij en er stonden overal stoelen. Er was een grote groep mensen, maar niet zo groot als op de fuif. Naast haar lag het meisje, en nog andere jongvolwassenen en tieners. Ze wou vluchten, maar voelde een druk. Een glazen muur. Ze konden haar elk moment opmerken. Ze ging liggen met haar gezicht naar de muur, nam haar gsm en begon stilletjes te bellen naar de politie. Ze vertelde alles. Daarna merkte Seliva (die er ook bij was) op dat ze wakker was en haalden haar uit de ruimte, ze bonden haar stevig vast.
"Zzztoute Aggy. Hé Z
toute Aggy?" Zei Seliva tegen haar."Bek toe, Seliva, drugsverslaafde gek!" Riep Aggy tegen haar.
De hele groep kwam rond haar staan.
Diego kwam naar voor.
"Aah, mijn lieveling, mijn tedere lieveling. Waarom moezt je klikken?" Diego was ook verslaafd, maar was nu minder onder invloed dan Seliva.
De groep lachtte
Aggy bedacht een plan. Ze moest hem aan de praat houden en haar zakmes proberen uit haar zakken te nemen en dan moest ze de touwen lossnijden.
"Waar ben ik Diego?" Zei Aggy boos.
"Dat gaat jou helemaal nietz aan." Zei Diego nog even kalm terug.
"Wat ga je met me doen?" Gromde Aggy.
"Dat iz een erg goede vraag, we proberen je mee te laten doen." Zei hij.
"Nooit." Zei Aggy kwaad en spuugde voor zijn voeten.
Ze had het zakmes bijna...
Ze voelde een prik. Ze hadden haar drugs ingespoten! nu moest alles vlug gaan.
"Nu wachten. Je zult voelen hoe lekker het is" Zei Diego blij.
Ze had haar zakmes vast. De omgeving begon lichtjes te verdoezelen. "Nee!" Dacht ze angstig. Ze begon met snijden, terwijl de omgeving verdoezelde. Ze was weg
Wat deed het er allemaal toe. Illigaal of niet, het voelde fantastisch! Zonder dat ze het wist hadden de anderen de touwen losgemaakt. Nee! ze moest het tegengaan. Ze kwam lichtjes weer normaal. Ze nam haar mes stevig vast en gaf Diego en iedereen die ze zag, messteken of stompen in de magen. Zijzelf werd ook stevig geraakt. Er waren grote happen haar uit haar hoofd gerukt, ze had een oog dat flink bloedde omdat er een mes in gezeten had van de vijand. Haar neus was gebreuken, haar lip was gescheurd en er waren 3 tanden weg. Ze had een stuk van haar tong gebeten, Enkele vingers en 1 van haar armen was gebroken, net als 3 ribben en haar been. Toch bleef ze verder vechten, maar verloor het bewustzijn. Nog net hoorde ze een sirene.
Ze werd weer wakker in een ziekenhuis, en ze wou meteen: drugs. Het spul voelde fantastisch en ze kon niet meer zonder. Ze had een doek op haar ene oog liggen, op haar neus, lag ook een verband en op haar lippen lag ijs. Haar romp zat in verband, net als haar vingers en haar arm en been lagen in het gips. Ze voelde zich verschrikkelijk. Niet omdat ze zo lichamelijk gekwetst was, nee, kon haar niets schelen. Ze wou het spul. Als ze uit het ziekenhuis ontslagen was, moest ze naar een instelling. Om die verslaving kwijt te raken. De politie dacht dat ze 1 van de bende was, dus wou haar het liefst opsluiten. Aggy werd erg laat ontslagen uit de instelling. Ze voelde zich toen verschrikkelijk omdat ze eraan verslaafd was geraakt en het spul dan ook nog wilde. Nooit sprak Aggy nog met Seliva.
De meeste mensen zouden het allemaal liefst wegsteken. Maar Aggy niet, ze wou de mensen waarschuwen. En schreef een boek over wat ze had meegemaakt. Exact in detail. In datzelfde boek stonden de soorten drugs en hoe je ze kon herkennen.
Eindelijk geloofden de mensen haar.
Eindelijk
Einde.
------------------------------------------------------------------------------
3 millelia verder in de toekomst, daar speelde het verhaal zich af. Maggy, Silas,Ardeline, Helena en Klaas. Het groepje waren programmaschrijvers. Ze richtten een kleine organisatie op. Ze maakten spelletjes. Je kon zo een spelletje aanvragen bij hun shop en dan stuurden ze een cd op naar je adres. Ze pakten het zoals je kon zien groot aan.
Maggy
Maggy was na Ardeline de grootste. Maggy had zwart haar en een kalm gezicht. Ze had donkerblauwe ogen. Haar lievelingskleur was blauw, dat kon je makkelijk zien als je haar kamer instapte. Een fellichte blauwe vloer, middellands zee blauw op de muren en het plafond was donkerbruin. Er was een mooie bureau met een computer op. Het scherm was plat en had erg scherpe pixels. De computer zelf was klein, er was een dvd lezer, cd brander, cd lezer, diskette lezer, MP3 ontvanger, AZERT lezer en schrijver,... Alles zat in zo een bakje. Het toetsenbord telde veel meer toetsen dan het klassieke toetsenbord. Maggy was gek op haaien. Ze wist niet waarom, maar toch was het nu eenmaal zo. Overal zag je de dieren. Behalve bij een groot rechthoekig aqarium met enkele vissen erin. Een afgedekte wc, wastafel en afgedekte douche stonden tegen de muur gedrukt. Wat opviel was dat er nergens een bed was. Alleen een ijzeren stoel stond tegen de andere muur gedrukt.
Maggy kwam sjokkend de kamer in. Ze had net gegeten. Het was inmiddels 19.17. Maggy moest nog huiswerk maken, en daar had ze een hekel aan. Ze zette zich op haar bureaustoel. Die haar maten opnam en de stoel verlaagde vanzelf. Maggy was het meer dan gewoon. Ze startte haar computer op. De computer had geen laadtijd nodig, hij was al direct gebruiksklaar. Er flitste een scherm aan.
Beste Maggy.
Hier zijn de taken die je te doen hebt.
School:
Zie categorie huiswerk
Zie categorie Toetsen
Vrije tijd:
Site over haaien verbeteren
Organisatie:
Chat om 20.00 uur.
Ze was de chat rats vergeten. Ze zette het bij herinneringen. Daarna startte ze haar huiswekvenster op. Ze had iets van de 5 huiswerken. Best wel rustig. De studiejuf verscheen en gaf Maggy op haar kop omdat ze zo laat was. Maggy negeerde haar en maakte haar huiswerken. Ze nam de snelkenner en sloot die aan op haar hoofd om de toetsen te kunnen leren. Ondertussen werkte ze de site van haaien bij. Toen het acht uur was opende het dialoogvenster zich. Haar vrienden waren er ook bij. Ze chatten over hun werk dat ze moesten doen. Toen het chatgesprek voorbij was sloot Maggy de snelkenner af en nam een afstandsbediening. Daarmee sloot ze haar computer af en verwisselde ze de mini-badkamer in een bed.
Ze stapte op een ijzeren plaat, die haar ter hoogte van het bed bracht. Ze stapte in het bed, ging liggen en viel in slaap.
Silas
Silas was de kleinste. Hij had bruinrost haar en een scherp gezicht. Hij had groene ogen. Zijn lievelingskleur was groen. Ook dat was makkelijk te zien als je in zijn kamer stapte. De vloer zag er als gras uit, de muren als een bos en het plafond alsof de boomtoppen boven je hingen. Alles kon per seizoen veranderd worden. Ook in zijn kamer stond een bureau van eikenhout. Hij had dezelfde computer als Maggy. Silas was niet gek op haaien, maar op wolven. Ook hij wist niet waarom. Hij had een huski. Er was een speciaal hoekje met een mand, 2 potjes met eten en drinken, en andere hondbenodigdheden. Ook de mini-badkamer was er bij hem.
Silas krapte aan zijn neus. De schoolopdrachten en toesten gemaakt en geleerd. Silas was na Klaas de slimste. Hij begon spelletjes te spelen. Plots opende het dialoogvenster voor de chat zich. "Rats vergeten!" Dacht hij. Ze chatten over het werk dat ze moesten doen. Silas en Helena moesten cdtjes branden met spelletjes op die ze zelf gemaakt hadden en opsturen naar aderessen.
Hij begon er meteen aan. Hij had er al enkele gebrand tot hij naar bed vloog van zijn moeder. Ah ja, dan stond hij toch wat vroeger op. Met de afstandsbediening zorgde hij dat er een bed was, en kroop er dan in.
Ardeline
Ardeline was de grootste. Ze had witblond haar en ook een kalm gezicht. Ardeline had lichtgrijze ogen, waardoor ze soms een griezelige blik had. Haar lievelingskleur was wit. Als je haar kamer binnenstapte zag je inderdaad wel wit, maar dat viel nog mee. Het plafond was blauw, de vloer was wit en de muren waren een contrast tussen de 2. Er hingen veel posters van vogels. Vooral van de arend. Zij had ook een bureau, maar dat was een oude lelijke bureau. Ze had dezelfde computer als Silas en Maggy. Ardeline had een kooi met een papegaai erin. Die was al goed tam. Hij kon maar vier woordjes. Als je "goedemorgen" tegen hem zei herhaalde hij je erg vlot. Als je "Goedemiddag" zei herhaalde hij je weer. Als je goedenavond of goedennacht tegen hem zei, herhaalde hij je ook weer. Ardeline probeerde hem ook: "Goededag" laten zeggen. Maar hij zei steeds: "Goededadag."
Ardeline kwam binnen. Haar ouders hadden spagittie besteld voor deze avond. Ardeline moest open doen. Ze gaf de spagittie aan haar ouders en ging toen naar de zolder. Daar was haar kamer. Ze startte de computer op. Ze maakte haar toetsen en huiswerken. Toen was het acht uur en begonnen ze te chatten. Maggy en zij moesten een spelletje maken voor iemand die graag tekende. Ze sprak af met Maggy en een mooi spelletje stuurden ze dan op naar die persoon. Het was laat. Ze liet met de afstandsbediening het bed tevoorschijn komen en ging dan slapen.
Helena
Helena was na Silas de kleinste. Ze had rosse haren en een scherp gezicht. Helena had bruine ogen. Haar lievelingskleur waren: geel, rood en oranje en blauw. Die kleuren kon je in haar kamer vinden. Helena kwam uit de adel, haar familie was erg rijk. De kleuren in haar kamer veranderden constand. Ze had ook een bureau, die was van Klacor. Het sterste metaal in hun land. Ook had ze de beste computer in de winkel. Ze had geen dieren. Haar ouders vonden dat niet goed. Helena krijgt heel veel zakgeld. Het gemiddelde kind van die tijd kreeg dagelijks 50 Zaïs. Zij kreeg 800 Zaïs.Ze is ook sponsor van het clubje. Betalen deed men door oogscan. Niemand kreeg meer iets contant. Iedereen had zo een betaalapparaatje.
Helena zette de dansoefener af. Dat was het dan weer voor vandaag. Ze maakte vlug haar huiswerk en leerde vlug haar toetsen en speelde nog wat spelletjes. Dan moest ze op de chat komen. Ze moest cdtjes branden.
Ze nam een dure drank. Door deze drank had je geen slaap nodig. Zo kon ze zaakjes afhandelen.
Klaas
Klaas was een beetje de leider van de groep. Hij had zwarte haren en ijsblauwe ogen. Zijn lievelingskleur was paars. Zijn kamer was nochtands zwart. Moest van zijn ouders. "Het zal een betere slaap bevorderen" Beweerde zijn moeder. Hij had een bureau, hij had een computer een beetje beter dan Maggy, Silas en Ardeline, maar veel scheelde dat niet.
Klaas had de hele avond gewerkt aan hun clubje en hun taken. acht uur zou de chat zijn. Als die er dan was, verdeelde hij de taken.
Hij werkte aan zijn taken tot zijn moeder hem veel te vroeg naar bed stuurde.
De man in het zwart
Klaas stond vroeg op. Hij veranderde het bed weer in de minibadkamer en nam een douche, poetste zijn tanden, enzovoorts...
Daarna liep hij naar de ijzeren stoel. Als hij ging zitten kwam er een paneeltje uit de leuning. Hij moest zijn kledingsstukken kiezen. Dat deed hij ook. Als hij aangekleed was, ontbeet hij en ging daarna verder werken aan zijn taken. Daarna startte hij het schoolprogramma. De bel was nog niet gegaan. Nu kon hij nog chatten met andere leerlingen of leerkrachten aanspreken. Hij chatte met zijn clubje om te vragen hoe ver ze al waren.
"Het tekensysteem is bijna af, mijn computer wil plots de muisaanwijzer niet veranderen. Maar ik heb hem bijna vermaakt." Beweerde Maggy.
"Ik moet alleen nog enkele cdtjes branden en dan versturen." Vertelde Silas.
"Het afdruksysteem moet ik alleen nog wijzigen" Zei Ardeline.
"Ik moet ze alleen nog versturen" Zei Helena kalm.
"Goed, jullie zijn al ver. We zijn morgen toch vrij, laten we morgen extra hard werken om alles klaar te krijgen" Verkondigde Klaas.
Daar was iedereen het mee accoord.
De bel ging. Het programma zette hen in hun rijen. Het schoolhoofd kwam met een mededeling
"De vierdejaars hebben vrij, omdat hun leerkrachten vreemd genoeg afwezig blijken te zijn." Was de mededeling.
Dat had waarschijnlijk niemand verwacht. De vierdejaars verdwenen. "Ok, vanmiddag drie uur chat dan maar." Verkondigde Klaas nog aan zijn groepje. Hij sloot het programma af. "Misschien hebben de leerkrachten kortsluiting." Dacht hij.
Hij had nu meer tijd om zijn taken af te werken. Er werd gebeld aan de voordeur. Hij hoorde de deur opengaan en moeder en een man met een neusklank tegen elkaar praten.
"Goedemiddag, woont hier een zekere Klaas Maikel Wouter Ravoski hier?" Zei de man
"Ja, maar hij heeft nu school." Vertelde zijn moeder.
Klaas rende naar beneden. "Nee mam, pedagogische studiedag!" Loog Klaas.
Mam nam een apparaatje. Ze keek erop en knikte.
"Goed dan, veel plezier met je bezoek. Nu je toch vrij bent kan je je kamer opruimen." Zei ze blij.
"Kunnen we dit geheimhouding noemen?" Zei de man.
"Tuurlijk, laten we naar mijn kamer gaan." Nodigde Klaas uit.
Ze gingen naar boven.
"Ik wil dat je groepje een spel maakt, combinatie tussen toekomst en verleden. Een groot spel. Dat je je eigen karakter kan maken, naar verschillende landen kan gaan, met verschillende levels, elk land heeft een kasteel enzovoort. Maar dat heb ik al gemaakt. Jullie moeten voor alle spelers kijken, een heel uitgebreid pakket om je speler te maken, te verbeteren in vaardigheden, De 3 groepen maken, de wapens maken en de NPC maken. Denk je dat je dat kan? Ook wil ik dat je dan het geheel op AZERT en CD zet en aan mij geeft. O,ja, elke speler moet een huis hebben en kunnen ontwerpen. Andere spelers moeten deze huizen kunnen bezoeken. Zou dat lukken?" Zei de man snel.
"Tuurlijk, alleen, 2 Zaïs." Onderhandelde Klaas.
"Dat dacht ik niet. elk uur van je leven krijg je een Zaïs bij, morgen kom ik terug, veel succes." Zei de man en verdween.
Klaas begon er meteen aan, en bij begon ook zijn vrienden werkjes te geven. Toen was het klaar. Hij zette het op AZERT en CD. De volgende ochtend kwam hij terug. Klaas gaf hem de schijven.
"Mooi, zouden jij en je vrienden het willen spelen?" Vroeg hij
"Tuurlijk!" Antwoordde Klaas.
Daarna gaf Klaas het bevel door. Hij maakte zijn karakter.
Hij was tovenaar. hij klikte op accepteren
Het gevecht
Toen hij op accepteren drukte was zijn lichaam als verlamd. Hij probeerde te bewegen, maar dat lukte niet. Toen voelde hij een kriebeling bij zijn voeten, de kriebeling ging daar weg, maar ging naar boven. Hij kon zijn ogen niet bewegen, maar uit zijn ooghoeken zag hij dat hij in kleine stukjes werd gedeeld. Hij sloeg in paniek en probeerde zijn lichaam te forceren om de muistoets los te laten, maar dat lukte niet. Stukje voor stukje verdween zijn lichaam. Het werd donker.
Toen hij wakker werd, lag hij op het koude gras. Naast zijn vrienden. Hij merkte dat hij zijn gewone lichaam niet meer had, maar het lichaam van het account dat hij had aangemaakt. Net als zijn vrienden. Hij hoopte dat dit slechts een nare droom was. Hij maakte hen wakker. Ook zij hadden dezelfde reactie als hij. Helena zei dat er maar 3 verklaringen waren.
1. Ze droomden
2. Het was echt
3. Ze zijn gek geworden van de spelletjes.
Silas kneep in zijn arm, die deed pijn. Het was geen droom.
Drie kon het ook niet zijn. Maggy speelde haast nooit spelletjes en zij was er ook bij.
Er was slechts 1 verklaring: dit was echt.
Klaas stak zijn handen in zijn zakken. hij voelde iets. een diskette. Hij stak het in zijn zakcomputer. Er gebeurde niets. Plots werd Klaas geraakt in zijn hoofd door een paarse straal die uit zijn zakcomputer kwam. Hij had het gevoel alsof zijn hersens branden. Hij zag nog dat Maggy werd geraakt door een blauwe straal, Silas door een groene, Ardeline door een witte en hij zag ook dat de diskette uit het zakcomputertje sprong, en verdween. het computertje ontplofte. De makers werden letterlijk de goden van het spel. De man in het zwart werkte de diskette bij. De spelers zouden nu alleen nog maar eringezogen zijn. Ze zouden pas kunnen ontsnappen als ze het spel uitspeelden. De man in het zwart werd dan de slechte god. Maggy werd de godin van het water, Silas van het woud, Ardeline van de lucht, Helena van het vuur, electriciteit en licht, Klaas werd de oppergod: de god van de geest.
Voor eeuwig waren ze verdoemt dit spel te moeten spelen.
Ze werkten samen om de slechte god eruit te kegelen. Dat was niet makkelijk. Ze vroegen hulp aan de spelers die in het spel gezogen waren, en vertelden dat ze dan weer vrij waren. Iedere speler probeerde het, maar iedere keer mislukte het.
Tot, de broer van Klaas zelf ook in het spel gezogen werd. Met hard vechten, hulp van de ontwerpers en soldaten aan zijn kant. Konden ze hem verslaan en werd het spel vernietigd. Iedereen die de cd of AZERT in zijn computer stak, kreeg een foutmelding.
Eindelijk waren ze vrij, en ze wouden nooit meer een spel spelen of 1 maken.
Virussen zijn een dodelijk wapen
Einde.
-------------------------------------------------------------------------------
Dit verhaal gaat over een drieling. De oudste was Wick, de 2de oudste was Brecht en de jongste heette Luna.
Wick was groot, erg groot voor zijn leeftijd, Hij had een fantastische spierbundel. Elke avond ging hij naar de fitness en de hele zaterdag en zondagmiddag ging hij naar een sportclub. Hij zat in het beroep. Niet dat hij geen hogere richting aankon. Hij was te lui om te leren en zijn huiswerk te maken. Hij had vuurrood haar, een stoer gezicht, bruine ogen en een postuur om bang van te worden. Rood was zijn lievelingskleur en hij was een beetje agressief.
Brecht was groot genoeg voor zijn leeftijd. Hij was niet zo sterk als zijn oudere broer was, hij zat in een hogere richting dan zijn broer. Maar was ook geen slappeling. Hij had blond haar, scherp gezicht, dezelfde bruine ogen als zijn broer en zijn zus.
Luna was daarintegen een kop te klein voor haar leeftijd. Ze was ook sterk, maar niet zo sterk als haar broers. Ze was dan wel slimmer. Ook had ze diezelfde bruine ogen
Het gezicht van de zon
Niemand kan het gezicht van de zon zien, omdat de stralen je ogen verblinden.
Maar hij heeft wel degelijk een gezicht. Dat gezicht geeft warmte. En zoals gezichten meestal doen, kunnen ze ook praten. Op een dag, was hij het beu dat hij steeds moest stralen uitzenden. Hij wou gezelschap. En stuurde een signaal naar de aarde. Hij wou zijn zoon.
Het kind van de zon
Dat signaal kreeg de boodschapper van de zon. Hij was wel gewoon een mens. Hij had een zwarte huid en zwarte haren, Toch ging hij in jeans en t-shirt gekleed. Toen hij het signaal kreeg: "Ik wil mijn zoon." Sprong de man in zijn auto, en reed naar de kusten van Noord- Afrika. Europa kon toch niet zo ver zijn? Hij nam de boot en stak over de zee. Hij reed en reed en reed. Toen kwam hij in België terecht. Nu nog een stukje rijden en hij was er. Zo, hij stond bij het huis. Het was een lange trip geweest. Hij belde aan. Toen hun moeder opendeed zei hij: "Het is voor de z... Brecht."
"Ik haal hem even." Zei moeder.
Brecht kwam nieuwsgierig kijken. De zwarte man nam een map en in die map zaten er lichtstralen. De man gooit een straal op Brecht. Plots begreep Brecht alles. Toch was hij bang. De zwarte man stapte in de auto en Brecht had hem nooit meer gezien.
Brecht begreep dat hij de zoon van de zon was. Door een ongelukkig toeval was hij in zijn moeders buik gekomen. Toch ging hij niet naar zijn vader. Zonder dat hij het wist, had hij ongeloofelijke krachten van de zon. Zo zorgde hij dat mensen gelukkiger waren. Als hij de mensen niet meer gelukkiger kon maken, ging hij naar zijn echte vader. Zijn lichaam verbrandde van de warmte. Hij ging vlug weer naar de aarde. Waar hij in een ziekenhuis terecht kwam. Het duurde heel lang voor hij niet meer verbrand was.
Het gezicht van de maan
Ja, het gezicht van de maan kan je goed zien als het volle maan is. Ook dat gezicht kon praten. Het gezicht zorgt voor eb en vloed, dat de gewassen beter groeien,...
Ook de maan werd eenzaam. En stuurde een boodschapper om zijn kind te halen. Ook hij stuurde een signaal naar de aarde.
Hij wou zijn dochter.
Het kind van de maan
Ook dat signaal ontving de boodschapper van de maan. Ook hij was een mens. Hij was een albino. Ook hij liep als een gewone Amerikaan gekleed. Toen hij het signaal ontving, nam de man het vliegtuig naar België. Daar stond hij weer voor hetzelfde huis. Hij belde aan en vroeg naar Luna. Ook weer ging de moeder haar halen. Ook deze man nam een map, en gooide een maanstraal naar haar. Ze wist ook alles wat ze moest weten. De man verdween in het niets. Luna deed hetzelfde als 'haar broer'. Ze maakte alles vruchtbaarder op aarde en ging toen naar haar vader.
Maar daar stikte ze haast en moest ze terug naar de aarde. Ook zij kwam in een ziekenhuis terecht. Het duurde een eindje voor ze hersteld was.
De zaal van mars
Mars daarintegen, had geen gezicht. In de planeet Mars lag de hel. Satan had 1 van zijn zonen naar de aarde gestuurd. Tijd om hem te bezoeken.
Terwijl hij over de aarde ging, verging al het mooie werk van Brecht en Luna. Hij haalde zijn zoon. Wick. Die werd een verschrikkelijke moordenaar door toedoen van de duivel. Brecht en Luna probeerden Wick te verslaan.
Dat lukte, maar het kwaad zou nooit verslagen kunnen worden.
-----------------------------------------------------------------------------
Jorgen was een moedige jongen. Hij was nergens bang voor. Als hij met zijn ouders naar Romenië ging, en dan in Transalvanië terechtkwam, zag hij het huis van Dracula staan. 's Nachts wou hij het huis gaan verkennen, want hij dacht dat het leeg stond, maar niets was minder waar...
Jorgen sloop behendig als een kat over zijn raam. Hij sliep op de eerste etage. Hij had een briefje gelegd: "ochtend wandeling" Voor zijn ouders. Hij deed altijd een ochtend wandeling, dus dat was meer dan normaal voor hen. Hij sloop naar het huis. Met een mes in zijn hand. Hij was misschien wel moedig, hij dacht altijd aan avontuur. Hij had het altijd mis gehad. Maar die keer niet.
Het was rond oktober en best wel frisjes. Hij liep door de stad. En liep en liep. Dan stond hij voor de poorten van het huis. Hij probeerde ze open te trekken, maar ze waren potdicht en nog lichtjes electrisch geladen ook. Jorgen kon zijn nieuwsgierigheid niet bedwingen. Hij probeerde over de muur te klimmen. Zo, hij was er eindelijk over. Jorgen was heel goed in sport, maar best wel dom.
"Als je binnen wil kan je ook gewoon aanbellen" Zei een hese krakende stem boos."
De man had geen haar meer op zijn hoofd, alleen dikke stompeltjes. Zijn gezicht was lichtjes groen en een dikke gekromde neus stond 2 cm te veel naar rechts dan het hoorde. Hij had dikke bruine lippen en ging gekleed in een deftig kostuum met een das. Een grote bult maakte hem zo klein. Jorgen keek hem met open mond aan.
"Wat? Heb je nog nooit een ondode gezien?" Vroeg de bultige man.
"Nee" Zei Jorgen eenvoudigweg.
"Mijn meester weet je wel aan te pakken" gromde hij en pakte Jorgen bij zijn kraag en sleurde hem weg. Het huis was bouwvallig en overal kropen er spinnen.
Jorgen zag kamers waar heksen en tovenaars een drank brouwden in hun ketel, geesten zweefden door de muren. Ook zag hij een vergeetput waar doodskoppen bowlden met botten en doodshoofden. Vampiers die hun doodskisten in orde maakten om weer te slapen en weerwolven die net weer in mensen veranderden. Meerminnen die hypnotiserend mooi waren en baadden in hun zwembad, half paarden, half mensen die wedstrijdjes deden. Het was te bizar om echt te zijn. Toen kwamen ze bij een gouden deur. Die naast een kamer lag die aan een zekere: Doc. Frankenstijn zou behoren en naast een kamer die hagedisachtige monsters bevatte. De bultige man klopte aan. Een zuivere stem antwoordde: "Binnen"
De deur ging open. Daar zag je een fantastisch vertrek gevuld met goud en zilver. En daar, zat een vampier rechtop in zijn doodskist.
"Igor, het is laat, de zon komt bijna op, wat is er nu weer?" Vroeg hij geïrriteerd.
"Sorry dat ik stoor, maar deze inbreker heb ik kunnen betrappen." Zei Igor nederig.
Dracula keek Jorgen bekijkend aan en haalde dan zijn schouders op.
"Het gebruikelijke dan." Zei hij wanneer hij zijn schouders ophaalde.
Hij liep naar zijn bureau, en nam een groot blauwachtig mes van een metaal die Jorgen nog nooit gezien had. Die stak hij door Jorgens buik en trok het daarna weer uit. Er stroomde geen bloed uit Jorgans buik. Hij voelde zich leeg. Toen hij weer zichzelf was zag hij dat Igor hem door de gangen meenam. Hij gaf Igor een trap in zijn maag en vluchtte. Alle bewoners van het huis kwamen achter hem aan, maar toen hij buiten kwam trokken de vampiers zich terug. Ze konden niet tegen zonlicht. Jorgen rende door de pompoenenvelden. Plots voelde hij een helse pijn in zijn voet. 1 van de pompoenen had een stuk van zijn voet gebeten. Jorgen liep met de tranen in zijn ogen, over de pompoenen heen en wou over het muurtje klimmen, maar op dat moment verliet zijn geest het lichaam en zweefde naar boven. Hij zweefde boven zijn dode lijk. Plots zag Jorgen dat zijn lichaam al het vlees begon te verliezen en veranderde in een geraamte. Daarna was er een soort zuigkracht die de geest weer in het lichaam zoog. Hij vluchtte weer, maar als geraamte was dat niet makkelijk. Ze kregen hem te pakken en gooiden hem in de vergeetput.
Voor eeuwig verdoemt
Einde
------------------------------------------------------------------------------
Het orakel is een vrouw die voor het begin van de dag de tijd stilzet en begint te lezen in het lot. een boek waarin alles staat wat gebeurd is, nu gebeurd of zal gebeuren. Ze heeft hulpjes die onzichtbaar kunnen worden die moeten zorgen dat alles gebeurd als in het lot staat, zelf pakt het orakel het belangerijkste aan.
Op een dag leest het orakel het lot en ziet staan:
Angela, naam betekend boodschapper moet samen met Willy. Wier naam betekend Wislkrachtige beschermer het lot lezen en zijn boodschapper zijn.
Het orakel begrijpt het niet. Het lot mag niet met menselijke ogen gelezen worden. Ze gaat naar haar vader. Die het lot schreef. Ze vraagt hoe het kan. Haar vader antwoord simpelweg. "Dochter, uw taak is te doen wat in het orakel staat."
Het orakel deed dat dan ook.
Vanuit de godenwereld ging ze naar de aarde, en zag de jongelui basketbal spelen. Ze daalde zacht neer en zette de tijd stil. Het was te riskant om alles te bespreken als iedereen erbij was.
Ze veranderdde haar grootte. Als tijd geen effect op je had kon je nu zien hoe ze eruit zag. Ze heeft ongelofelijk haar. Het golft, ook al is er geen zuchtje wind, haar haar verkleurde zachtjes, en niet in plopjes, maar langzaamaan.Haar ogen, zijn net hetzelfde. Ze veranderen langzaamaan van kleur. Ze heeft een hypnotiserende invloed. Ze rekte zich lang uit en bracht de kinderen naar een oud krot vlakbij. Ze zette de tijd weer op normaal en de kinderen schoten in paniek. Ze waren van hun tuin naar het krot geflitst. Ze wouden vluchten, maar bewakers van tijd hielden ze tegen en ze stonden oog in oog met het Orakel.
Haar hypnotiserende blik deed hun angst op slag verdwijnen. Toch bleven ze onzeker.
"Wie ben jij?" Vroeg Willy dreigend.
"Ik ben het Orakel, en ik heb een boodschap voor jullie." Zei ze kalm
"Wat mag die dan wel zijn?" Dreigde hij.
"Een boodschap, over het lot. Het lot koos jullie als zijn boodschappers." Zei ze nog even kalm. Ze gebruikte haar hypnotiserende blik weer, waardoor Willy van zijn kwaadheid was beroofd.
Het bleef even stil.
"Wat is het lod?" Vroeg hij nieuwsgierig.
"Het is het lot. Niet het lod. Het lot is een godenboek, geschreven door mijn vader. Alles wat gebeurd is, nu gebeurd of zal gebeuren staat erin, mijn taak is zorgen dat het lot nageleeft word." Vertelde ze
Angela wou zeggen: "Ja, en u bent een god zeker?" Maar het haar en de ogen van het orakel maakten haar onzeker, ook haar blik en hoe ze hen kon verplaatsen zonder dat zij iets gedaan hadden" Het was vreemd.
"Wat is dan de boodschap van dat lot?" Vroeg Angela stotterend.
"Angela, naam betekend boodschapper moet samen met Willy. Wier naam betekend Wilskrachtige beschermer het lot lezen en zijn boodschapper zijn." Vertelde ze.
"Waar is dat dan?" Vroeg Willy.
In de ogen van het orakel kon je een lichtblauwe felle gloed zien. Even later lag het boek in haar handen.
Ze gaf hen het lot. Ze lazen eruit en hun mond viel open.
"Was het ei voor de kip?" Vroeg Angela verbaast.
Het orakel knikte.
Ze lazen enkele pagina's, alle zou niet lukken.
"Ik hoop dat uw taak nu duidelijk is." Zei het orakel kalm.
Ze gaf hen 2 stambomen van de goede en slechte goden.
Ze gaf hen nog enkele bladen en verdween dan. Ze moest nog vele dingen doen. Angela zag een zweetdruppel van het Orakels hoofd druppen en een boodschapper van tijd kwam tevoorschijn. Die hen dan de laatste instructies gaf. Niemand weet wat die instructies precies waren.
Alle mensen geloofden in Maynar. Angela vertelde dat Maynar niet bestaat, en om de mensen te doen geloven zegde ze enkele dingetjes uit het lot. Eerst geloofden de mensen haar niet, maar als er dingen uitkomen zijn er veel mensen die erin willen geloven en Angela geeft hen eten van de goden, als je dat at geloof je in hen en hoor je bij de boodschappers van de draak. Ze zal veroordeeld worden door de mensen die geloven in Maynar. Ze werd voor de leeuwen gegooid wegens 'Godslastering'. Daarna sterven de leeuwen aan een vreselijke ziekte. Dan geloven 99 % van de bevolking in de goden en word dat uiteindelijk 100%. Angela schreef uiteindelijk 5 boeken. Toen ze bezig was met het 6de boek werd ze voor de leeuwen gegooid. Ze heetten: De godenwereld, de 15 wetten en geboden, De schepping van hemel en aarde, Mijn verhaal. Het boek waar ze mee bezig was noemde: Het lot. Waarvan ze belangerijke feiten schrijft.
Einde
------------------------------------------------------------------------------
Het leven is geen spel
Mea was een meisje van 14, en ze had geen fantastisch leventje. Mea moest alles in huis doen. Wassen, strijken, koken,... Haar moeder was namelijk dood. Haar vader was een grote dronkenlap. Hij werkte als drugsdealer. Maar nam zelf nooit van het spul. Hij verdiende goed. Maar alles werkte hij op door dronken te worden. 's Nachts was hij altijd weg, en overdag was hij nutteloos. Overdag dronk hij en als hij thuiskwam, stuurde Mea haar kleine broertje Plaky naar bed. En Mea werd dan door haar vader geslagen. Ze had al een verbandkistje voor zulke gevallen. Op school was het ook niet makkelijk. Ze had weinig tijd om zich met school bezig te houden. De leerkrachten haatten haar.
"Trrrrrrrrrrrrrrrrrrrrrrrrrrrriiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiii" Zoemde haar wekker.
Mea krabde in haar goudblonde haar. Ze was uit haar nachtmerries ontslagen. Maar nu begon het echte lijden pas. Ze stapte uit bed. Ze douchte zich, kamde haar haren, poetste haar tanden enzovoorts. Een luid gesnurk kwam uit de kamer van haar vader. Plaky lag nog steeds te slapen. Mea ging naar beneden en ruimde de boel nog eens op en begon om 6.30 aan een uitgebreid ontbijt. Ze maakte de boterhammen voor Plaky en voor zichzelf. Om 7 uur maakte ze Plaky wakker. Die knorrend omdraaide.
"Kom, Plaky, wakker worden." Zei Mea en schudde hem door elkaar. Plaky mompelde iets en stapte uit bed. Daarna liep ze naar haar vader. Ze drukte op het knopje om de wekker te laten afgaan. Daarna maakte ze zich uit de voeten en ging naar beneden.
Plaky had het ook niet makkelijk. Mea zorgde altijd dat hij erg weinig thuis was door hem op kampen te sturen. Waarschijnlijk was dat omdat ze niet wou dat de zesjarige jongen ook geslagen zou worden. Hij maakte zich klaar en ging naar beneden voor het ontbijt. Hij begon te eten en keek naar zijn zus die vlug at en diezelfde tijd haar huiswerk maakte.
Mea stak een kauwgom in haar mond en begon te knabbelen. Kauwgom vond ze geweldig. Ze fietste met Plaky naar zijn school, zette hem af en reed toen naar haar school. Waar ze op haar oren kreeg dat haar toetsen zo slecht waren. Om vier uur vertrok ze van school naar Plaky's school. Ze haalde hem op en ze fietsten naar huis. Haar vader was er niet, hij was naar "n'Bodempje." Overdag was het een bar en s'nachts een fuifzaal. Haar vader werkte daar. Mea nam een kleine radio. Ze stak de stekker in het stopcontact en legde een cdtje op "Het apparaat in de ruimte." Luidde de titel. Als ze de deur hoorde opengaan, trok ze de stekker eruit. Als haar vader in de woonkamer kwam, werd ze begroet door een harde slag in het gezicht. Mea viel in de grond. Plaky keek hem aan. En Mea's vader keek Plaky aan, alsof hij niet wist wie het was.
"Sla mijn zus niet! Ik ken karate!" Dreigde Plaky alsof het in een film gebeurde. Mea krabbelde overeind.
"Naar je kamer!" Beval ze tegen Plaky.
"Nee" Weigerde Plaky.
"Luister naar je moeder!" Gromde haar vader en sloeg hem tegen het raam, dat brak.
"Plaky!" Riep Mea. Ze liep naar hem toe. Hij had een grote wonde aan het hoofd. Ze liep naar de telefoon, maar werd op de grond geslagen.
"Wou je het ziekenhuis bellen? Ze geven mij dan de schuld." Gromde hij.
"Je mag me doodslaan. Je mag een moord begaan, maar je laat Plaky erbuiten." Snauwde Mea. Dan werd ze in de grond geslagen. Ze nam Plaky en rende naar buiten. Kleine Plaky was buiten westen. De wolken waren grijs en kil. Haar vader rende haar achterna en haalde haar in. Hij trok haar hoog op aan haar haren en smeet haar weg, waardoor Plaky en zij op de grond vielen. Ze hoorde een luide krak en dan deed haar arm vreselijk veel pijn. Ze liep naar Plaky en pakte hem op. Ze rende zo snel als haar benen het toelieten naar de buren. Ze belde en haar vader stond als verlamd toe te kijken. Toen er opengedaan werd begon Mea te smeken.
"Alsjeblieft, mag ik uw telefoon gebruiken?"
"T...tuurlijk." zei de oude vrouw die keek naar Plaky.
Mea nam de telefoon en belde het ziekenhuis. Ze gaf het adres en de wonde die Plaky had. Ze vertelde ook wat er gebeurd was en even later stond de ambulance er. Ze namen de bewusteloze Plaky op en legden hem in de ziekenwagen. Mea bedankte de vrouw en reed mee met de ziekenwagen.
Daarna kwam alles goed. Met Plaky ging het steeds beter. En Mea zat met haar arm in het gips. Er werd een rechtzaak tegen haar vader gemaakt en die kreeg 5 jaar cel.
Het was gewoon een monster.
Ze leefden nog lang en gelukkig
Einde
-------------------------------------------------------------------------------
Woraen en de vloek van de maan
Woraen was een jongen van 17, hij had bruin haar en groene ogen. Hij was een echte rebel. Hij wist niets van wiskunde, elektriciteit, geschiedenis of biologie. Hij had een fantastisch geheugen en zijn talenknobbel was ook niet mis. Hij kon goed verbanden leggen en dacht erg logisch. Hij zou best de talenrichting aankunnen. Maar haatte de levenscyclus. Hij leerde nooit of maakte nooit zijn huiswerk. Maar lezen over dingen die hij ‘cool’ vond deed hij wel vaak. Zoals in dit geval over het duivelsbed.
Duivelsbed (lit du diable of lé dé diale)
Dit wordt niet door iedereen aanvaard als een dolmen, maar met zijn speciale vorm en zijn ligging vlak bij de Pierre Haina (waar hij middels de eerder vermelde legende mee verbonden wordt) verdient het bed toch onze aandacht. Het bed heeft een uitgeholde, vrij gladde bovenkant en een “hoofdeinde”. De bovenkant werd volgens de legende uitgehold door het brandende lijf van de duivel die er op rustte. (zie ook Pierre Haina).
Een andere legende vertelt ons het volgende : Een molenaar langs het nabijgelegen riviertje de Aisne verkocht zijn ziel aan de duivel in ruil voor een dam waardoor hij altijd voldoende water zou hebben voor zijn molen. De duivel klaarde de klus in een nacht maar toen hij de molenaar riep om met hem naar de hel te gaan stuurde die een hond op hem af. Lucifer was hierover zo woest dat hij de dam terug kapotsloeg. Moe van al het gedoe die nacht deed hij eerst nog een dutje op het duivelsbed alvorens, via de Pierre Haina, terug naar de hel te gaan.
Hoe te bereiken? Volg vanaf het megalieten museum de weg met het pijltje "Pierre Haina". Let op, hoewel er veel zijwegen zullen volgen is dit het enige pijltje dat u op uw weg zult vinden. Volg deze weg steeds rechtdoor en bergop. Nadat je van tussen de bebouwing komt wordt het afvalt omgeruild voor kiezel. Nadat je de "Pierre Haina" rechts hebt zien staan loop je nog even door. Bij een scherpe bocht naar rechts ligt hij links van je. Je kan er even uitrusten op een bank.
Pierre Haina
Dit is niet echt een menhir hoewel hij wel zo genoemd wordt. Het betreft hier een natuurlijke rotsformatie die wellicht door onze voorouders werd bijgewerkt. Hij is zo'n vier meter hoog en is met zijn witte kleur van op kilometers afstand zichtbaar.
Ondanks het feit dat hij geen “echte” menhir is, vervult hij wel een centrale plaats in het geheel. Hij is het observatiepunt van het gehele complex. Vanop de Zuidelijke Dolmen gezien geeft hij precies het punt aan waar op 21 juni, de zomerzonnewende, de zon opkomt. Ga je dit nameten op een stafkaart dan klopt het niet helemaal maar vermits hij op een heuvelrug staat, en de zon daar eerst overheen moet stijgen, klopt het in de praktijk wel. Tussen deze steen en de Noordelijke Dolmen loopt dan weer een lijn, exact van oost naar west.
Over deze Menhir doen er een aantal legenden de ronde. Vooreerst is er het verhaal van een pastoor uit Mormont die in het bos hout was gaan sprokkelen. Met een grote bussel brandhout op zijn rug werd hij overvallen door een onweer en verloor hij de weg. De helling die hij moest beklimmen was steil en glibberig van de regen. Hij vloekte God en alle heiligen bij mekaar. God vond dit niet prettig en veranderde hem in een steen: de “li boussu curé” (het bed van de gebochelde pastoor), een andere naam voor de Pierre Haina.
Een andere legende leert ons dat onder deze steen een schacht loopt naar het midden van de aarde/de Hel. Op bepaalde tijdstippen komt de duivel (of een andere demon) er uit en verricht a
{
;